توی خواب و توی رویا،رو دلم  تو پا گذاشتی

اینجا تو بیداری اما؛دلمو تنها گذاشتی

اومدی با اسب بالدار؛تو شبای بی ستاره

اما پس چرا نگفتی که دلت دوسم نداره

اومدی قدم گذاشتی تو به آرومی تو دنیام

به همون لطافتی که؛گم شدی تو خواب و رویام

 اومدی وقتی که شب بود،تو به آرومی کنارم

ولی افسوس وقتی صبح شد من دیدم تو رو ندارم

اومدی مثل یه خورشید با یه نور ارغوانی

 اما بی تو تنها موندم، تو بهار نوجوانی

اومدی مثل یه صوفی با نگاهی خیلی ساده

حتی ذره یی نگاهت از سر چشام زیاده

اومدی مثل پرنده روی بوم من نشستی

دل من قفس نبود که؛ پس چرا اونو شکستی؟

اومی مثل کسی که؛ می تونست ترانه باشه

واسه زنده بودن من، بهترین بهانه باشه

اومدی شدی کسی که تا همیشه بهترینه